“In de groep realiseerde ik me: ik draag dit niet alleen”

Na zijn vlucht uit Jemen en de daaropvolgende asielprocedure worstelde Mohammed met neerslachtige gevoelens. Zijn deelname aan de psychosociale steungroepen van Dokters van de Wereld hielp hem er weer bovenop.

Er alleen voor staan

'Nu sta ik wéér op nul, dacht ik toen ik na mijn asielprocedure van Harlingen naar Utrecht verhuisde. In Harlingen had ik met veel moeite een kleine vriendenkring opgebouwd, maar in Utrecht kende ik helemaal niemand. Bovendien kwam er veel op me af nu ik een verblijfsvergunning had gekregen. De druk om een nieuw leven op te bouwen was groot, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik er helemaal alleen voor stond. 

Ik was eenzaam en kreeg last van depressieve gevoelens. Hoewel ik van nature heel actief en sociaal ben, bleef ik steeds vaker binnen. In het Utrechtse asielzoekerscentrum (azc) waar ik tijdelijk woonde, kwam ik iemand tegen die ik kende uit een eerder azc. Hij vertelde over de steun die hij kreeg van Dokters van de Wereld en vroeg of ik met hem meeging.

Een beetje lucht 

In het begin vond ik het moeilijk om me open te stellen in de groep, maar al snel merkte ik dat iedereen met dezelfde gevoelens worstelde als ik. Ik draag dit niet alleen, realiseerde ik me, en dat bracht zoveel rust. Daarmee verdwenen mijn gevoelens nog niet, maar ze voelden wel minder zwaar aan. 

In mijn groep leerde ik ook een jongen kennen die nu mijn beste vriend is. We sporten en eten samen, doen veel leuke dingen. Er is de laatste tijd veel veranderd. Ik heb mijn Nederlandse cursussen afgerond, volg een traineeship en bereid me voor op de universiteit. De groep van Dokters van de Wereld kwam precies op tijd: er kwam meer balans in mijn leven en ik leerde dat er, naast alle obstakels, ook een toekomst is.'